هر یکی از ما مسیح عالمی است

(بدون عنوان)

عاشق — Mon, 27 Jul 2009 14:51:14 GMT

مرده بدم زنده شدم ، گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

دیده سیرست مرا ، جان دلیرست مرا زهره شیرست مرا ، زهره تابنده شدم

گفــت که : دیوانه نه ، لایق این خانه نه رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفــت که : سرمست نه ، رو که از این دست نه رفتم و سرمست شدم و ز طرب آکنده شدم

گفــت که : تو کشته نه ، در طرب آغشته نه پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفــت که : تو زیر ککی ، مست خیالی و شکی گول شدم ، هول شدم ، وز همه بر کنده شدم

گفــت که : تو شمع شدی ، قبله این جمع شدی جمع نیم ، شمع نیم ، دود پراکنده شدم

گفــت که : شیخی و سری ، پیش رو و راه بری شیخ نیم ، پیش نیم ، امر ترا بنده شدم

گفــت که : با بال و پری ، من پر و بالت ندهم در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

گفت مرا دولت نو ، راه مرو رنجه مشو زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم

گفت مرا عشق کهن ، از بر ما نقل مکن گفتم آری نکنم ، ساکن و باشنده شدم

چشمه خورشید توئی ، سایه گه بید منم چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تابش جان یافت دلم ، وا شد و بشکافت دلم اطلس نو بافت دلم ، دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر ، لاف همی زد ز بطر بنده و خربنده بدم ، شاه و خداونده شدم

شکر کند کاغذ تو از شکر بی حد تو کامد او در بر من ، با وی ماننده شدم

شکر کند خاک دژم ، از فلک و چرخ بخم کز نظر و گردش او نور پذیرنده شدم

شکر کند چرخ فلک ، از ملک و ملک و ملک کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم

شکر کند عارف حق کز همه بر دیم سبق بر زبر هفت طبق ، اختر رخشنده شدم

زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

از توا م ای شهره قمر ، در من و در خود بنگر کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

چو غلام آفتابم همه زآفتاب گویم

عاشق — Sun, 26 Apr 2009 14:03:50 GMT

چوغلام آفتابم ، هم از آفتاب گویم

نه شبم نه شب پرستم ، که حدیث خواب گویم

چو رسول آفتابم، بطریق ترجمانی

پنهان از او بپرسم، به شما جواب گویم

به قدم چو آفتابم ، به خرابه ها بتابم

بگریزم از عمارت ، سخن خراب گویم

من اگرچه سیب شیبم زدرخت بس بلندم

من اگر خراب و مستم ، سخن صواب گویم…

چه ز آفتاب زادم ، به خدا که کیقبادم

نه به شب طلوع سازم ، نه ز ماهتاب گویم

(بدون عنوان)

عاشق — Wed, 22 Apr 2009 09:55:16 GMT

اى جفاى تو راحت خوب تر!

انتقام تو ز جان محبوب تر

نار تو اینست ، نورت چون بود؟

ماتمت اینست ، سورت چون بود؟

نالم و ترسم که او باور کند

وز کرم ، آن جور را کمتر کند

عاشقم بر قهر و بر لطفش بجد

این عجب ! من عاشق این هر دو ضد

عشق از اول سرکش و خونى بود

تا گریزد هر که بیرونى بود

(بدون عنوان)

عاشق — Mon, 20 Apr 2009 09:52:22 GMT

من همه تو...

بی تو به سامان نرسم ، ای سروسامان همه تو
ای به تو زنده همه من ، ای به تنم جان همه تو
من همه تو ، تو همه من ، او همه تو ، ما همه تو
هرکه وهرکس همه تو ، ای همه تو ، آن همه تو
من که به دریاش زدم تا چه کنی با دلِ من
تخت تو و ورطه تو ساحل و طوفان همه تو

ای همه دستان ز تو و مستی مستان ز تو هم ،
رمز نیستان همه تو ، راز نیستان همه تو
شور تو آواز تویی ، وقت و شیراز تویی ،
جاذبه ی شعر تو ، جوهر عرفان همه تو
همّتی ای دوست که این نامه ز خود سان بکشم
ای همه خورشید تو و خاک و باران همه تو

**********

بی تو به سامان نرسم ، ای سروسامان همه تو
ای به تو زنده همه من ، ای به تنم جان همه تو
من همه تو ، تو همه من ، او همه تو ، ما همه تو
هرکه وهرکس همه تو ، ای همه تو ، آن همه تو
من که به دریاش زدم تا چه کنی با دلِ من
تخت تو و ورطه تو ساحل و طوفان همه تو

خود عاشقان را خواب کو

عاشق — Sat, 18 Apr 2009 23:11:48 GMT

دوش خوابی دیده‌ام خود عاشقان را خواب کو		کاندرون کعبه می‌جستم که آن محراب کو
کعبه جان‌ها نه آن کعبه که چون آن جا رسی		در شب تاریک گویی شمع یا مهتاب کو
بلک بنیادش ز نوری کز شعاع جان تو		نور گیرد جمله عالم لیک جان را تاب کو
خانقاهش جمله از نور است فرشش علم و عقل		صوفیانش بی‌سر و پا غلبه قبقاب کو
تاج و تختی کاندرون داری نهان ای نیکبخت		در گمان کیقباد و سنجر و سهراب کو
در میان باغ حسنش می‌پر ای مرغ ضمیر		کایمن آباد است آن جا دام یا مضراب کو
در درون عاریت‌های تن تو بخششی است		در میان جان طلب کان بخشش وهاب کو
در صفت کردن ز دور اطناب شد گفت زمان		چون رسیدم در طناب خود کنون اطناب کو
چون برون رفتی ز گل زود آمدی در باغ دل		پس از آن سو جز سماع و جز شراب ناب کو
چون ز شورستان تن رفتی سوی بستان جان		جز گل و ریحان و لاله و چشمه‌های آب کو
چون هزاران حسن دیدی کان نبد از کالبد		پس چرا گویی جمال فاتح الابواب کو
ای فقیه از بهر لله علم عشق آموز تو		ز آنک بعد از مرگ حل و حرمت و ایجاب کو
چون به وقت رنج و محنت زود می‌یابی درش		بازگویی او کجا درگاه او را باب کو
باش تا موج وصالش دررباید مر تو را		غیب گردی پس بگویی عالم اسباب کو
ار چه خط این بوابت هوس شد در رقاع		رقعه عشقش بخوان بنمایدت بواب کو
هر کسی را نایب حق تا نگویی زینهار		در بساط قاضی آ آنگه ببین نواب کو
تا نمالی گوش خود را خلق بینی کار و بار		چون بمالی چشم خود را گویی آن را تاب کو
در خرابات حقیقت پیش مستان خراب		در چنان صافی نبینی درد و خس و انساب کو
در حساب فانیی عمرت تلف شد بی‌حساب		در صفای یار بنگر شبهت حساب کو
چون میت پردل کند در بحر دل غوطی خوری		این ترانه می‌زنی کاین بحر را پایاب کو

برگرفته از «

ای عاشقان پیمانه را گم کرده ام

عاشق — Sat, 18 Apr 2009 23:06:45 GMT

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام		زان می که در پیمانه‌ها اندرنگنجد خورده‌ام
مستم ز خمر من لدن رو محتسب را غمز کن		مر محتسب را و تو را هم چاشنی آورده‌ام
ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده‌ای		با زندگانت زنده‌ام با مردگانت مرده‌ام
با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته‌ام		با منکران دی صفت همچون خزان افسرده‌ام
ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی‌خبر		من گرد خنبی گشته‌ام من شیره افشرده‌ام
مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او		از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده‌ام
روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد		ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده‌ام
در جام می آویختم اندیشه را خون ریختم		با یار خود آمیختم زیرا درون پرده‌ام
آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند		ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه‌ها پژمرده‌ام
دوران کنون دوران من گردون کنون حیران من		در لامکان سیران من فرمان ز قان آورده‌ام
در جسم من جانی دگر در جان من قانی دگر		با آن من آنی دگر زیرا به آن پی برده‌ام
گر گویدم بی‌گاه شد رو رو که وقت راه شد		گویم که این با زنده گو من جان به حق بسپرده‌ام
خامش که بلبل باز را گفتا چه خامش کرده‌ای		گفتا خموشی را مبین در صید شه صدمرده‌ام

برگرفته از «

دانلود مثنوی

عاشق — Fri, 17 Apr 2009 12:37:22 GMT

download

چیست با عشق آشنا بودن

عاشق — Tue, 14 Apr 2009 10:26:28 GMT

چیست با عشق آشنا بودن
بجز از کام دل جدا بودن
خون شدن خون خود فرو خوردن
با سگان بر در وفا بودن
او فدایی‌ست هیچ فرقی نیست
پیش او مرگ و نقل یا بودن
رو مسلمان سپر سلامت باش
جهد می‌کن به پارسا بودن
کین شهیدان ز مرگ نشکیبند
عاشقانند بر فنا بودن
از بلا و قضا گریزی تو
ترس ایشان ز بی‌بلا بودن

من از کجا پند از کجا

عاشق — Mon, 13 Apr 2009 07:21:03 GMT

من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا
آن جام جان افزای را برریز بر جان ساقیا
بر دست من نه جام جان ای دستگیر عاشقان
دور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیا
نانی بده نان خواره را آن طامع بیچاره را
آن عاشق نانباره را کنجی بخسبان ساقیا
ای جان جان جان جان ما نامدیم از بهر نان
برجه گدارویی مکن در بزم سلطان ساقیا
اول بگیر آن جام مه بر کفه آن پیر نه
چون مست گردد پیر ده رو سوی مستان ساقیا
رو سخت کن ای مرتجا مست از کجا شرم از کجا
ور شرم داری یک قدح بر شرم افشان ساقیا
برخیز ای ساقی بیا ای دشمن شرم و حیا
تا بخت ما خندان شود پیش آی خندان ساقیا